zo hardvochtig als de winter was, zo zacht lijkt het dan weer! Het zelfde doorkijkje…
‘Die winter is verganghen, ic sie des meien schijn; ic sie die bloemkens hanghen, des is mijn hert verblijt. So ver aen ghenen dale daer ist ghenoechlic sijn, daer singhet die nachtegale, also menich woutvoghelkijn. En het is nog geen mei!